ผมเป็นนักศึกษา แต่ผมก็ทำงาน ในประเทศนอร์เวย์นักศึกษาส่วนใหญ่ต้องทำงานเพื่อมีเงินพอ รัฐบาลไม่ค่อยให้เงินสำหรับนักศึกษา เพราะฉะนั้นเราหางานหรือรับการช่วยจากพ่อแม่ของเรา ตัวเองก็มีครอบครัวเอง มีภรรยากับลูกหนึ่งคน ก็มีครอบครัวของภรรยาที่ต้องการรับการช่วยบางครั้ง ผมทำงานในบ้านพยาบาล แต่บางครั้งคิดว่าเป็นโรงพยาบาลบ้า ในสถาบันมีคนแก่หลายคนที่มีโรคต่างๆ ส่วนใหญ่คนนั้นมีภาวะสมองเสื่อม ก็มีโรคและปันหาอื่นๆ เช่น โรคเบาหวาน โรคไขข้อ โรคมะเร็ง เพราะมีโรคพวกนี้ ผู้ป่วยขี้ลืม เจ็บมาก และใจร้อนบ่อยๆ ด้วยเหตนี้พวกเขาขอยาบ่อย จะเป็นก้าวร้าว อยากฆ่าตัวตาย อยากหนีจากสถาบันแห่งนั้นด้วย บางครั้งอยากทำสิ่งนี้เพราะว่าลืมว่าพ่อแม่ตาตั้งแต่หลายปีแล้ว บอกเขาว่าพ่อแม่ตายแล้วไม่ได้แพราะจะลืมอีกก่อนห้านาทีผ่านแล้ว หลายคนไม่มีความสุข ถึงแม้ว่ามีปำหามาก ผมยังมีความสุขทำงานที่งานของผม
ผมเป็นนักศึกษา แต่ผมก็ทำงาน ในประเทศนอร์เวย์นักศึกษาส่วนใหญ่ต้องทำงานเพื่อมีเงินพอ รัฐบาลไม่ค่อยให้เงินสำหรับนักศึกษา เพราะฉะนั้นเราหางานหรือรับการช่วยจากพ่อแม่ของเรา ตัวเองก็มีครอบครัวเอง มีภรรยากับลูกหนึ่งคน ก็มีครอบครัวของภรรยาที่ต้องการรับการช่วยบางครั้ง ผมทำงานในบ้านพยาบาล แต่บางครั้งคิดว่าเป็นโรงพยาบาลบ้า ในสถาบันมีคนแก่หลายคนที่มีโรคต่างๆ ส่วนใหญ่คนนั้นมีภาวะสมองเสื่อม ก็มีโรคและปันหาอื่นๆ เช่น โรคเบาหวาน โรคไขข้อ โรคมะเร็ง เพราะมีโรคพวกนี้ ผู้ป่วยขี้ลืม เจ็บมาก และใจร้อนบ่อยๆ ด้วยเหตนี้พวกเขาขอยาบ่อย จะเป็นก้าวร้าว อยากฆ่าตัวตาย อยากหนีจากสถาบันแห่งนั้นด้วย บางครั้งอยากทำสิ่งนี้เพราะว่าลืมว่าพ่อแม่ตาตั้งแต่หลายปีแล้ว บอกเขาว่าพ่อแม่ตายแล้วไม่ได้แพราะจะลืมอีกก่อนห้านาทีผ่านแล้ว หลายคนไม่มีความสุข ถึงแม้ว่ามีปำหามาก ผมยังมีความสุขทำงานที่งานของผม
ผมเป็นนักศึกษา แต่ผมก็ทำงานไปด้วย
ในประเทศนอร์เวย์ นักศึกษาส่วนใหญ่ต้องทำงานเพื่อ ให้มีเงินพอ เพราะ รัฐบาลไม่ค่อยสนับสนุนเงินให้แก่นักศึกษา
เราจึงต้องหางานทำ หรือ ขอจากพ่อแม่
ผมเป็นนักศึกษา แต่ผมก็ทำงาน ในประเทศนอร์เวย์นักศึกษาส่วนใหญ่ต้องทำงานเพื่อมีให้มีเงินพอ รัฐบาลไม่ค่อยให้เงินสำหรับนักศึกษา เพราะฉะนั้นเราหางานหรือรับการช่วยจากพ่อแม่ของเรา ตัวเองตัวผมเองก็มีครอบครัวของตัวเอง มีภรรยากับลูกหนึ่งคน ก็มีครอบครัวของภรรยาที่ต้องการรับการช่วยบางครั้ง ผมทำงานในบ้านพยาบาลสถานพยาบาล แต่บางครั้งคิดว่าเป็นโรงพยาบาลบ้า ในสถาบันมีคนแก่หลายคนที่มีโรคต่างๆ ส่วนใหญ่คนนั้นมีภาวะสมองเสื่อม ก็มีโรคและปันหาปัญหาอื่นๆ เช่น โรคเบาหวาน โรคไขข้อ โรคมะเร็ง เพราะมีโรคพวกนี้ ผู้ป่วยขี้ลืม เจ็บมาก และใจร้อนบ่อยๆ ด้วยเหตเหตุนี้พวกเขาจึงขอยาบ่อย จะเป็นบางครั้งก็ก้าวร้าว อยากฆ่าตัวตาย อยากหนีจากสถาบันแห่งนั้นด้วย บางครั้งอยากทำสิ่งนี้เพราะว่าลืมว่าพ่อแม่ตาตายตั้งแต่หลายปีแล้ว บอกเขาว่าพ่อแม่ตายแล้วไม่ได้แพราะจะลืมอีกก่อนห้านาทีผ่านแล้ว หลายคนไม่มีความสุข ถึงแม้ว่ามีปำหาปัญหามาก ผมยังมีความสุขทำงานที่งานของผม
บางประโยคผมไม่รู้ว่าหมายความว่ายังไง แก้ให้เท่าที่ทำได้ครับ